Stomme poedel!

o-DOG-ON-MOTORCYCLE-facebook

Ik had laatst Erik beloofd dat ik af en toe een stukje zou schrijven voor ‘Op motorreis’. En belofte maakt schuld. Dus toen ik gisterenavond op de motor naar huis reed zat ik na te denken over wat ik te bieden had. Ik hou van kamperen, ik hou van motorrijden, ik hou zelfs van de combinatie en ben jaren redacteur geweest. Kortom: ik pas wel een beetje in het profiel. Alleen: wie wil nou weten wat ik heb te melden? Niemand toch? Maar goed, als iedereen dat denkt, dan wordt er nooit iets geschreven en dat kan toch ook niet de bedoeling zijn. Dus here we go!

Ik rij motor sinds mijn 18e. Brommer vanaf mijn tiende. Ik kampeer zolang ik me kan herinneren. Ik heb op dit moment een BMW K1100LT en een in sort of nieuwstaat verkerende Honda CB750K2, en daarnaast een CB350 en CB400 klaar staan voor mijn kinderen. Ik heb recentelijk met bloedend hart mijn andere Honda’s verkocht: de 550’s en de 350’s. Het voelt een beetje naakt, slechts twee motoren. Aan de andere kant: het ruimt wel lekker op! De eerste Honda CB wilde ik kopen toen ik 18 was, maar toen had ik geen CB geld. Dus ik ben begonnen met een XL250, het blauwe L-plaatje erop (met één boutje zodat je hem bij de gemeentegrens desgewenst achter de nummerplaat kon verbergen) en rijden maar.

Dat gevoel, die vrijheid, dat stille juichen van binnen wanneer je de gashendel open draait, dat heb ik nog steeds. De combinatie van deze plek op internet, zo dacht ik gisteren op de A28, is eigenlijk een hele logische. Want is motorrijden niet voor vervoer wat kamperen is voor vakantie? Het is basic, verstoken van franje, het is een beetje wild, een beetje spannend, ja haast een beetje gevaarlijk soms. Het is in ieder geval heerlijk! Je hoort automatisch bij een club mensen die anders dan anderen zijn. En dat willen we eigenlijk allemaal. Alleen wij, motorrijders die ook nog van kamperen houden, zijn daar dan wel weer een beetje het summum in. Toch?

Ik ben, zo vind ik zelf, best een veilige rijder. Ik heb meer ongelukken tijdens het kamperen gehad dan tijdens het motorrijden. En bij ongelukken moet je dan denken aan dingen tussen je duim aan gort slaan met de hamer tot aan exploderende gasbusjes voor in het kookdingetje van campinggaz. Ik ben in de afgelopen 30 jaar één keer gevallen met de motor en één keer van de weg geraakt. O ja, en één keer in stilstand omgekiept. Ik realiseer met dat ik daarmee in de ogen van sommige geen ‘echte’ motorrijder ben. Maar ik ben er blij mee. Het wonderlijke, of misschien juist niet, is dat die ene keer vallen en twee keer op het laatste nippertje niet vallen zich allemaal in het afgelopen jaar hebben voorgedaan.

De eerste keer viel ik bijna met mijn Goldwing GL1100 toen op een natte weg mijn voorwiel bij remmen opeens blokkeerde. Na loslaten en wat drieste kapriolen hield ik hem overeind. Een paar maanden later lukte dat in een zelfde situatie niet. Ik remde, het wiel blokkeerde en daar schoof ik met Goldwing en al een kruispunt op. Been vast onder de motor, ik kon geen kant op. Het liep prima af, de motor had bijna niets en ik had bijna niets. Behalve een gekreukt ego, wat blauwe plekken en een wat minder zeker gevoel. Meteen weer opgestapt en doorgereden. Uiteindelijk was dat toch het eind van de liefde tussen mijn Goldwing en mij. Dus ik ruilde hem in voor de BMW. Mede omdat die ABS heeft. Nou werkt die ABS (nog) niet, maar ik voel me er toch wat veiliger op.

Toen ik gisteren mijn woonplaats binnen reed, zat ik nog steeds na te denken wat ik nu zou schrijven. De weg was ook hier nat en aangezien het rode klinkers zijn, reed ik dus extra voorzichtig. Gelukkig maar, want toen ik een hoek omreed zag ik in het felle witte licht een soort klein schaap midden op straat. Ik rem en ja hoor, het voorwiel gleed weg. Hoe weet ik niet, maar ook hier bleef ik overeind. Het schaap bleek een poedel die als een witte tornado door de eigenaresse aan het riempje van de weg werd gerukt en ik kon er, weliswaar met bonkend hart en pijn in het lijf van de adrenaline, prima langs. Toen ik iets verderop weer rustig adem kon halen was ik blij. Ik heb in ieder geval de titel voor mijn stukje!

Kijk ook eens naar

Geef een reactie