Ik was eens ..

cd2422d846bda991aff760d5db2009e3

Een koekblik op vier wielen. Verder kan ik hier eigenlijk vrij kort over zijn. Ik was zo’n doorsnee koekblik en stond voor zo’n typische tien onder één kap woning en vervoerde in mijn weinig inspiratievolle leven pa ma twee kinderen en een labrador. Door de week reed ik met pa naar het werk, op zondag met het gezin naar opa en oma en eens per jaar voor drie weken naar een vakantiepark. Ik had geen slecht leven hoor, op tijd verse olie, bougietjes en bandjes, maar toch. U zult begrijpen dat ik er dan ook niet rouwig om was toen ik afgedankt werd en afgevoerd naar de hoogovens. Alles beter dan dit saaie bestaan. En in de hoogovens is iedereen gelijk, dus ik belande samen met een Porsche, Mercedes en nog want die koekblikken in een grote smeltkroes. Misschien werd ik wel een winkelwagentje en word ik elke dag door een paar nieuwe handen door de winkel geduwd, een fototoestel en mag ik de mooiste beelden vast leggen, of…. De mogelijkheden waren eindeloos begreep ik.

Toen ik uit de smeltkroes kwam lopen begreep ik er in het begin niet veel van. Tandwielen, lagers en zuigers kwamen mijn bekend voor en ik dacht al: “Niet weer hé”. Het vreemde was, maar twee wielen, een voorvork, een achterbrug. Langzaam begon mij iets te dagen. Zo vaak al had ik jaloers gekeken naar die machines die als ik weer een ’s morgens mijn baas naar het werk bracht en in een lange rij stond te wachten. Soepel gleden deze machines tussen de rijen koekblikken door. En dan dat geluid. Ik mocht altijd alleen maar een zacht gepruttel laten horen, terwijl zij met een fikse roffel, brul of jank lieten horen wat ze in huis hadden. Mijn baasje roffelde altijd verveeld met zijn vingers op mijn stuur. Hun baasjes hadden altijd een glimlach op hun gezicht. En dan die bochten, waar ik altijd begon over te hellen en bang was één van mijn achterwielen op te tillen gingen zij lekker schuin door de bochten en zag je dat ze er van genoten.

En nu, nu ben ik zelf zo’n machine. Ik wist nog niet precies wat voor een, maar daar kwam ik snel achter. Een groot wiel voor, een klein wiel achter, grof profiel banden, hoog op mijn poten en een dik blok. Een enduro dus. Mijn baas is zo’n motormalloot van het ergste soort.  Op al zijn kleding en helm prijkt mijn naam, ja zelfs op zijn onderbroek. Maar ja, ik laat hem maar, want ik word ook vreselijk vertroeteld. De beste banden liggen om mijn velgen, de duurste olie in mijn buik en altijd is er nog wel een bling dingeteje wat ergens op of aan geschroefd kan worden.

O ja schroeven. In het begin was ik daar nog wel een beetje bang voor. Ik kende mijn baasje toen nog niet zo goed en hij haalde mij helemaal uit elkaar. Wat was ik bang dat hij mij niet meer in elkaar kon zetten en zou komen te verstoffen in de dozen waar in hij mij had opgeborgen. Maar eerlijk is eerlijk, ik rijd als nooit te voren, zeker nu aan mijn achterste nog een nieuwe uitlaat is geschroefd.

Ik noem hem wel mijn baasje, maar eigenlijk zijn wij dikke maatjes en dat laat hij merken ook. Zo af en toepraat hij tegen mij en krijg ik een klopje op mijn zadel. Wat heb ik veel van het leven gemist toen ik nog een koekblik was. Als al die koekblikken ’s morgens weer met nog de slaap in hun koplampen in de file staan, rij ik al monter overal tussen door en laat dat aan mijn baasje merken met een vette klap uit mijn uitlaat. Geërgerde gezichten in de koekblikken en een big smile op het gezicht van mijn baasje.

En dan het mooiste wat ik met mijn baasje kan beleven. Een tocht maken! Gewoon om niks nergens heen rijden. Hij doet dat omdat hij mij zo leuk vind, lekker bochtjes pakken noemt hij dat. Als ik dan weer een lekkere slok benzine op heb en dat in licht benevelde toestand vertel aan een van die koekblikken, dan zie ik al aan die gefronste koplampen dat ze er niets van snappen. Lekker aan het gas hangen ,bochtjes pakken, vrijheid, van het ene oor op et andere oor leggen! Het zegt ze allemaal niets. Dus je vertrekt ergens, je rijd een rondje en kom dan weer op de zelfde plaats aan waar je vertrokken ben?

Zucht. Ja. Ik stop met uitleggen waarom dit zo leuk is.

Kijk ook eens naar

Geef een reactie