Column: Verjaardag

spiegel

Je kent dat wel zo’n typische verjaardag. Kopje koffie, gebakje handjes schudden, het niet te vermijden “Er is er een jaaaaruuug…..”, Tante Toos die veel te vroeg aan de bowl is begonnen en al een beetje tipsy is wil je nog een keer zoenen omdat je laatst haar kat uit de boom hebt gehaald. De dikke moedervlek op haar wang waar een aantal zwarte snorharen uit groeien, waar haar kat jaloers op zou worden doet je naar de tuin vluchten. Op het gazon hebben zich een aantal groepjes gevormd die driftig staan te discussiëren. Je sluit je aan bij het groepje waar een aantal bekende motor gezichten tussen zitten. Nadat de economie, die vervelende collega en nog wat onzinnige onderwerpen de revue gepasseerd zijn komt het onderwerp op motoren.

Wordt het toch nog gezellig. Onder het groepje ook Anja en Henk. Zij zo’n dame met een prettige hoeveelheid haar op de tanden. Bang voor spinnen, maar de agressieve hond die haar belaagd vreet ze met huid en haar op, rijd met het winkelwagentje constant achter op je hakken, maar manoeuvreert moeiteloos achteruit met de caravan. Hij trekt ’s morgens heel vroeg de grijze haren uit zijn kruin en staat krampachtig zijn adem in te houden om zijn buik niet te ver over de rand van zijn broek te laten hangen. Zo ook hun motoren, zij een BMW F800 GS en hij natuurlijk de grotere R1200 GS. Op het moment dat hij verteld hoe snel je wel niet een rotonde kan nemen met zo’n 1200 ten opzichte van haar 800, zie ik een gemeen glimlachje om haar mond verschijnen. Ze laat hem nog even door pochen en op het juiste moment zegt zij “Ik heb ook nog een mooi verhaal over zijn snelheid”. Half onder de sta tafel door zie ik hem nog een paar krampachtige uithalen naar haar schenen maken, om het noodlot af te wenden. Maar zij ruikt de overwinning. En begint haar verhaal: “Ik probeer onze jongste zo goed mogelijk op te voeden en te voorkomen dat het zo’n kind wordt die aan zijn mobieltje of ander beeldscherm zit vastgegroeid en hij moet natuurlijk zo vroeg mogelijk met het motorvirus te besmetten.

Ik neem hem dus graag op zijn vrije woensdagmiddag mee achter op de motor, onderweg pakken we dan samen ergens een terrasje, echt leuk. Nu kwam ik van de week door het bos naar het dorp rijden toen ik plotseling ingehaald werd door een motoragent. Het bordje “Politie volgen” knipperde zijn dodendans en de schrik sloeg mij om het hart. Toen de agent naar mij toe kwam gelopen knikte mijn knieën zo erg, dat ik dacht dat we om zouden vallen. De helm klapte open en ik hoorde hem zeggen: “Goede middag mevrouw weet u hoe hard u reed?”. Ik wist het niet, ik was heerlijk aan het toeren en had niet opgelet. “83 kilometer per uur mevrouw en u bent het bord Bebouwde kom al gepasseerd. Ik ga u geen bekeuring geven, want ik begrijp het wel dat hier in het bos er eigenlijk geen gevaarzetting is. Maar ik wil u wel waarschuwen, want als hier een collega staat met een lasergun u minstens 300 Euro lichter bent. ‘s Avonds vertel ik met nog steeds een beetje slappe knieën het verhaal aan Henk en ik hoor hem nog proestend van het lachen zeggen: “Hoe kan dat nou, kijk je niet in je spiegels of zo”.

De zaterdag er op gaat hij met zijn motormaatjes even snel nog een rondje maken. Na een half uurtje krijg ik Henk aan de lijn met de vraag of ik hem kan komen ophalen, want zijn rijbewijs is ingevorderd. Eerst wilde ik hem met de auto ophalen, maar ik bedacht mij snel, ik wilde zijn gezicht zien als ik op mijn F 800 GS hem ging ophalen. Snel belde ik mijn vriendin of zij zin had om een stukje te toeren, maar dan niet op haar eigen Triumph, maar bij mij achterop. Nadat ik had uitgelegd wat er gebeurd was stond zij met een glimlach van oor tot oor binnen tien minuten bij ons voor de deur. De agenten zullen nooit begrijpen waarom wij dubbel van het lachen lagen toen ik tegen Henk zei: “Hoe kan dat nou, Heeeeenk, kijk je niet in je spiegels of zo”.

Moraal van dit verhaal: Maak plezier, houd je binnen het redelijke aan de snelheid en als je een keer over de schreef gaat draag je verlies met opgeheven hoofd, jij was het tenslotte die aan het gas draaide.

Serie: Dakar Legends Trail’s

Schermafbeelding 2014-07-13 om 17.58.52

Deze serie uit 2002 van de Belgische TV is voor ons onbekend maar zeker leuk om naar te kijken. In Dakar Legends Trail volg je Thierry Sarasyn, hoofdredacteur van motormagazine Motorwereld in een reis van Parijs naar Dakar. Het resultaat is een 12-delige motorendocureeks waarin avontuur, emotie en durf centraal staan. Het reisverslag, met een hoog human intrest gehalte, laat je op een overtuigende manier genieten van de behendigheid van de motorrijders en het doorzettingsvermogen van de deelnemers.

Bekijk meer afleveringen op Vimeo.

Een weekend naar de Ardennen (La Rouche)

10491212_659403164149726_2835839106211871942_n

(Reis verslagje van Wouter en Lobke)

Een weekendje met verschillen! Op vrijdag vertrokken we richting Mechelen, Limburg. Met 32 graden en alle ventilatieritsen in de motorkleding helemaal open, was het toch nog flink warm. Na een snelle rit naar beneden kwamen we aan bij Hotel De Bloeiende Berg, ons ‘thuis’ de komende twee nachten.

20140709-211642-76602120kopie

(red. Hotel De Bloeiende Berg is een motorvriendelijk hotel met meer dan 30 garage plaatsen en goed eten)

Een verfrissende douche en heerlijk Limburgs avondeten zorgde dat we de volgende dag om kwart over 9 op de motoren zaten. De camera’s in verschillende posities geschroefd, de regenpakken bij de hand. Want de voorspelling was regen, veel regen. Maar daar kunnen wij best tegen. De andere motorrijders vertrokken richting het noorden of de Eiffel. Wij bleven bij ons plan, op naar La Roche, de Ardennen.

Na 5 minuten rijden zijn we vanaf het hotel al in België. De wegen zijn redelijk maar je merkt het meteen. De gaten, gekke voorrangssituaties… Maar dat mag de pret op het kletsnatte wegdek niet drukken. We rijden langs mooie dorpjes en uitgestrekte natuurgebieden totdat we een tank zien. En dan weten we het….. We zijn in La Roche!

De tank die bij binnenkomst in La Rouche staat.

De tank die bij binnenkomst in La Rouche staat.

De broodnodige foto bij de tank maken we even wanneer we een heerlijk eitje naar binnen werken op het plein. La Roche is een gezellige kleine stad waar het goed toeven is voor de reiziger.

Op de terugweg komen we menig haarspeldbocht tegen. We rijden heerlijk door de natuur, waar de regen teruggedrongen is tot wat gespetter. De GoPro en de Contour roam verplaatsen we regelmatig op de motoren, naar de helm, polsband en op het tuigje. Prachtige beelden moet dit opleveren.

Om 17 uur zijn we weer bij het hotel om ons klaar te maken voor de WK wedstrijd Nederland – Costa Rica. de volgende dag weer vroeg op voor de terugreis. Kortom een geslaagd weekend.

Lobke en Wouter met iPhone 5S.

Lobke en Wouter met iPhone 5S.

Meer verslagen lezen? Bekijk dan hun website www.tourforfun.nl